Woensdag 27 Oktober 2010 at 4:17 pm
Er zijn welgeteld 79 vrouwen bij de medische post geweest voor een gratis uitstrijkje. Het is even wachten op de resultaten, maar dit is een zeer goede opkomst, dus; HOERA! Bovendien zijn we naar de verjaardag van Nicole geweest, die vier jaar werd, en daar zagen we een hoop `oude` vriendinnen. HOERA!
Maandag 18 Oktober 2010 at 12:01 am
Hoewel we de eerste 20 vrouwen van het buurvrouwen project nog regelmatig zien, bijvoorbeeld bij de Papanicolau campagne, hebben we nu ook een nieuwe groep. We hebben ontzettend veel zin om met deze vrouwen aan de slag te gaan! Ik stel hierbij de eerste paar aan je voor:
Alejandrina woont met haar zes kleindochters een flink eind lopen van ons huis. Ook een zoon van haar woont daar, maar hij brengt zijn dagen door met zijn mond rond een fles caña. Een van de kleindochters, Gina, heeft inmiddels haar eigen zoon, en zo is zij ook in het project opgenomen. Het is na pas een paar bezoekjes al een warm bad waarin we ontvangen worden. Alejandrina hoort bijna niets, en dus schreeuwen we met z`n allen in de rondte, om haar bij ieder gesprek te betrekken. Zij glimt als ze haar rondrennende kleindochters in de weer ziet met elkaar.
Esther woont in een klei huis dat neergesmeten lijkt in het midden van niets. Ze heeft geen adres, en dus ook geen electriciteit. Ze woont daar met een dochter die na een aanvaring met een grote tak met hersenbeschadiging opgescheept zit. Deze dochter hebben wij nog niet gezien, omdat ze zich direct verstopt als er volk over de vloer komt.
Dionessia en Lucilla zijn familie. Hoe het allemaal precies in elkaar steekt is me niet helemaal duidelijk, maar we hebben 7 vrouwen die op de een of andere manier met elkaar een achternaam delen, en Lucilla en Dionessia zijn daar slechts twee van. Bij het volgende bezoek maken we foto`s van de rest, en zal ik een poging doen ze stuk voor stuk te beschrijven.
Vrijdag 15 Oktober 2010 at 7:08 pm
Afgelopen maandag begon onze campagne voor uitstrijkjes en borstonderzoek. We hadden er natuurlijk niet op gerekend dat de medische post het lang niet zo serieus neemt als Muchas Manos, maar er was in ieder geval genoeg animo. Xenia, de vrouw die met stokjes in de weer ging tussen de benen van de Peruanen, kwam allereerst niet opdagen op woensdag en donderdag. Daar was de presidente van de stichting niet erg van gecharmeerd, en trok haar grote mond ver open. Maar vrijdag werd het eigenlijk nog erger. We zaten gezellig te keuvelen met de vrouwen onderling, namen nog wat extra vrouwen op in ons buurvrouwen project, en wachtten geduldig tot onze naam zou worden geroepen. Veel vrouwen nemen als vanzelfsprekend aan dat ze lang moeten wachten, en komen dus gewapend met breiwerk en voedsel. De eerste vrouw kwam echter pas na een half uur de kamer weer uit, en ik begon me zorgen te maken. Vooral omdat er geen stop werd gezet op de rij vrouwen, en Xenia om 1 uur naar huis gaat. Meer dan 10 vrouwen kunnen er niet geholpen worden in vijf uur, als je per stuk een half uur nodig hebt. Maar goed, het was gezellig, en de vrouwen verwachten inmiddels al een gebrek aan respect van de dienstdoende artsen, maar ik ga daar in de evaluatie bijeenkomst natuurlijk weer mijn mond over open trekken. Meer dan de helft droop af, zonder papanicolau, en dus hebben we spontaan de campagne met een week verlengd. Dus, meer informatie over een week...
