Maandag 17 Mei 2010 at 04:26 am
Onze vrouwen hebben iets bedacht waarmee we wat geld in het laatje kunnen brengen, maar via deze weg wil ik graag een marktonderzoek-ita doen. Ze willen allemaal een typisch Huancaina gerecht koken, en mij oproepen om een foto te maken en een hapje te nemen. Ze willen van het gerecht het recept opschrijven en er zo gezamelijk een (verjaardags)kalender van maken. Ik vind het natuurlijk een stoer idee, maar wat vind jij?? Wil jij een kalender met foto`s van onze stoere vrouwen aan de kook? En wil jij daar grof geld voor neerleggen? Het is natuurlijk een pracht van een MUST HAVE Kerst kado (of pakket...)Om je een idee te geven licht ik een tipje van de sluier: Hier zie je Adela met haar mazamora de calabasa, en Erika met otongo....
Stuur een mail naar stichtingmuchasmanos@yahoo.com, of reageer op de site... Alvast bedankt!
Maandag 17 Mei 2010 at 04:14 am
Op moederdag hadden de meeste vrouwen andere verplichtingen, en dus hadden we de datum een week verschoven, en het Vriendinnendag genoemd. De meeste vrouwen van ons project waren vroeg aanwezig om zich uit te sloven met volleybal, touwtje springen en voetbal. We aten causa rellena, aardappel met vulling van kip of tonijn, en dankzij de presidente, een enorme lading aan sperziebonen, wortel en bleekselderij. Het voelt nu echt alsof we familie zijn, ze vertrouwen ons dingen toe, en knuffelen ons regelmatig. Het was een feest, en nu kunnen we volgende week serieus luisteren naar de advocate die ons gaat informeren over het een en ander. Er bestaan wat zorgen over de afwezigheid van de presidente, die een bezoek gaat brengen aan haar moederland, maar op de digitale snelweg is een hoop mogelijk...
Zondag 02 Mei 2010 at 06:12 am
Eindelijk een klus-vrije zaterdag, en dus leek het ons een goed plan de kinders van onze vrouwen een dagje mee te nemen, zodat de vrouwen van een middagje rust konden genieten. Dus met ballen, snoep en ladingen fruit aan de arm, gingen Heidi en ik, vergezeld door Jhosimar, de deuren langs op zoek naar kroost dat met ons mee wilde. Met 11 kinderen eindigden we op een veld naast de rivier, en al snel werd er volop en uitgelaten geschreeuwd, gegooid met stenen, gevoetbald en gegeten. Ik persoonlijk kon het niet laten om ze af en toe toe te schreeuwen hoe waanzinnig lief en cute ze zijn, en deed uitgelaten mee. Jammergenoeg is dit voor mij een week van vallen en opstaan, want ik ben nog altijd herstellende van een flinke val op een berg op zoek naar een meer. Vandaag deed ik er nog een schepje bovenop door in een vriendschappelijke stoeipartij een elleboog tegen mijn oog in ontvangst te nemen, en een rondvliegende steen met mijn slaap op te vangen. Ik stortte als een zandzak ter aarde, en de 26 handen omhelsden me en kwamen aangesneld vol zorgen en kruiden om op mijn wonden te leggen. Beter de president dan de kinderen, zullen we maar zeggen, en bovendien was het geen probleem dat we de EHBO doos vergeten waren. Het was kortom wederom een groot succes, en de zichtbaar uitgerustte vrouwen namen hun kinderen vol dank weer in ontvangst.
