Zondag 21 Maart 2010 at 02:54 am
De leefruimte van Lola was een drama. Het plastic dat de modder en het stof moest tegenhouden kwam aan alle kanten naar beneden, en het stonk er een uur in de wind. We hebben Lola buiten op een stoel gezet en zijn aan de slag gegaan. De mannen Jhosimar, David en Paolo sloegen met spijkers nieuw plastic tegen het plafond, en ook maar meteen tegen de muur om de ratten buiten te houden en het wat lichter te maken. Heidi en ik liepen af en aan met spijkers, hamers, bezems, en proberen de boel een beetje aan kant te krijgen. Ook Nico hielp mee door stukjes karton door de spijkers te slaan en daarmee voor versteviging te zorgen. De lucht is een stuk minder misselijkmakend, en ondanks haar staar kan Lola nu ietsje meer onderscheiden in het hok. Ze was even flink overstuur door al haar dingen die ze op een vaste plek had, maar we hebben haar er op de tast van verzekerd dat alles nog compleet en aanwezig was. Wij zijn allemaal moe, vies, maar zeer tevreden over het eindresultaat.
Zaterdag 06 Maart 2010 at 06:36 am
Vol trots stel ik ook aan jullie voor: Benedicta, een 83-jarige vrouw met revolutionaire dochters die het helemaal gehad heeft met leven. Ze is echter zo komisch! Ze maakt grappen over haar leed en lacht zelf het hardst. Ook Angelica, Alejandrina en Lucila horen bij de ancianas. Angelica is ook bijzonder grappig, Alejandrina is een beetje een zeurkous, maar wordt goed onder de duim gehouden door Angelica. En Lucila zit het liefst onbeweeglijk voor haar huis in de zon, en had dus ook geen `tijd` voor een manicure in het MM huis (stille wateren....). Ruth is een nieuwe alleenstaande moeder met drie kinderen. Zij heeft cosmetica gestudeerd en kwam ons helpen met de manicure voor bejaarden (daarover later meer). Carmelita woont met haar moeder en kleinkinderen in een slaapkamer. Haar kinderen zijn overleden in een auto-ongeluk en zij zorgt nu voor de hyperactieve nakomelingen. Ze schiet constant vol, en komt nauwelijks uit haar woorden. Alberta is net als Alejandrina verlaten door haar man. Zij heeft acht kinderen, maar ze kent er eigenlijk maar twee. Mij was opgevallen dat de families hier zo hecht zijn. Kinderen die zich lang door hun ouders (lees; moeder) laten verzorgen, maar ook voor hen zorgen als ze het zelf niet meer kunnen. Ik betreed met dit project dus ook een donkere wereld. Kinderen die zich uberhaupt niet bezig houden met hun bejaarde moeder, of een stinkend hutterig bedompt donker kamertje regelen ergens bij een andere familie in. Ik zie plots weer het licht als Adela zich bijvoorbeeld ontfermd over Lola. Ze geeft haar eten als Lola`s dochter niet komt opdagen, en bemoedert haar. Tegelijkertijd heeft ze zelf niets, en bewoont ze de andere stinkende hutterige bedompte donkere kamertjes met een stoot kleinkinderen, twee dochters, en een grote zwarte hond die beide dames van MM flink in de benen gebeten heeft. Eugenia daarentegen is een keiharde vrouw. Zij woont onder het MM huis en wij kunnen dus meegenieten als ze haar 14-jarige zoon met een stok slaat. Haar hobby is werken; magen koken en verkopen op straat, kleding wassen, naaien, plastic flessen ophalen en verkopen, noem maar op. Wij maken ons zorgen over haar, en haar zoon.
MANICURE VOOR BEJAARDEN
Veel ancianas kauwen coca. Dit verkleurt niet alleen hun tanden, het maakt ook de articulatie van taal wat ingewikkeld, dus ik versta eigenlijk vaak gaan klap van wat ze zeggen (Lang Leve Heidi!). Handen en nagels zijn ook aangetast, en hoe kunnen we de feestmaand van Muchas MANOS beter inluiden dan met een MANicure. Je leest het goed, het is feestMAAND; MM bestaat 8 maart een heel jaar, en in Huancayo is het gebruikelijk dat je verschillende dingen organiseert voor een anniversario. De hele maand halen we onze spiksplinternieuwe vriendinnen omstebeurt op voor een manicure. We zijn nu bijna klaar met de ancianas, en dat was SUPER leuk!! Kopje thee, plakje keke, en je op je gemakje laten verwennen. Lola moest in en uit de taxi gedragen worden en we hoorden haar botten kraken (Oh! Mi cuerpo!), ze was als een vederlicht bolletje droog mens. De vrouwen hebben hier massas kleren aan, drie rokken, een majo, wijde truien en doeken, doeken, doeken. Zo heb je niet in de gaten hoe graatmager ze eigenlijk zijn. Ook praten ze je de oren van het hoofd, zijn ze ontzettend lief en bijzonder interessant! Warme watervallen van woorden.
FEESTMAAND
Naast de manicures gaan we maandag 8 maart samen eten. We halen iedereen die niet alleen kan, op, en kroost en ook vrijwilligers zijn van de partij. Elizabeth kookt, want dat is haar werk, en anders kan ze niet komen. Haar dochter is letterlijk een plaatje, dus dat onthoudt ik je niet. We eten Aji de Gallina, en Heidi en ik maken Hollandse appeltaart voor na. (Stiekem vieren we tussendoor de verjaardag van de presidente op 11 maart, ze houd van verrassingen!). Zondag PASEO; spontaan ontstane dag der teambuilding en networking. Dit betekent in de praktijk volleyballen, voetballen, picknicken, kletsen, rondhangen.
LIBROS ROCK!
De dames beginnen te wennen en doen mee. De meegaandheid van de Peruanen blijft me verbazen. Met rattenoren en staarten spelen ze het verhaal van de Rattenvanger van Hamelen na, en al giegelt iedereen aan een stuk door, ze doen allemaal mee. Boeken lezen is leuk, laat het je fantasie prikkelen! Dit is niet vanzelfsprekend in Huancayo. Wij willen de vrouwen uitdagen om met hun kinderen te lezen, of zelf een boek op te pakken en er over na te denken. We gebruiken theater (groot woord), verf, poppenkast en gesprekken.
Nu ben je bijna helemaal bij... PLAATJES!
