HOERA HOERA HOERA
Zaterdag 27 Februari 2010 at 05:11 am
Het echte werk is nu begonnen, en middels dit schrijven wil ik jullie voorstellen aan een stel bijzondere vrouwen die we wekelijks bezoeken. Er komen er uiteraard nog meer, maar drukte weerhoudt me voorlopig van een volledig verslag. Ik ben echter zo enorm enthousiast over wat we nu aan het doen zijn, en met wie, dat ik vast een tipje van de sluier oplicht.
Deze week bezochten we voor het eerst Erika, een jonge vrouw die samen met haar zoontje haar dagen op een hoek van de straat doorbrengt om haar fruit te verkopen. Zwaar beladen met rijst en suiker gingen we ook langs bij Lola, een vrouw van 98 (!) die al negen jaar in een miezerig klein en bedompt kamertje zit te zitten. Ze kan niet goed zien, en doet dus eigenlijk helemaal niets de hele dag. Soms probeert ze wat te koken, maar omdat ze niet goed ziet verbrandt ze steeds haar handen, en zo op het eerste oog is het sowiezo levensgevaarlijk. Verderop in de straat kookt Elizabeth om een centje bij te verdienen voor haar drie kinderen. Haar oudste is verstandelijk gehandicapt, en ze moet uitgeput zijn, maar ze lacht en straalt (behalve voor de foto..). Ook Matilda is een levenslustige vrouw, en het verwondert me dat als we de vrouwen vragen met een cijfer hun geluk aan te geven (van 0 tot 20), zeggen ze bijna allemaal 20! Dat biedt perspectief voor de vrijwilligers van MM, want waar lopen wij in hemelsnaam over te klagen, als deze vrouwen zo uiterst gelukkig kunnen zijn te midden van een veelal smerige puinhoop en geldgebrek. Estela is eigenlijk de enige tot nu toe, die zich ietsje minder vermaakt in het leven. Zij heeft 7 kinderen, en geen minuut voor zichzelf. Maar vervolgens kloppen we aan bij het gezin van Lidia en treffen alleen haar kinderen die het ook allemaal uitkraaien van plezier wanneer ze een hoogblonde gringa in de modder voor hun huis ontwaren. Tenslotte bezochten we Dina, die moeilijk uit haar woorden kwam door alle coca bladeren in haar mond, maar ook best tevreden haar dagen op een strookje gras doorbrengt. Ook zij is 98, en schatert het uit als de gringa in haar nog altijd gebrekkige Spaans probeert te informeren naar haar gezondheid en geluk. Het is een voorrecht om deze vrouwen te mogen knuffelen, en met ze te praten. Onmiddellijk ontstaan er allerlei ideeen om hulp te bieden bij het repareren van een dak, oppassen en zo wat verlichting te bieden, opruimen van een hoop rotzooi, en meer lichamelijke aandacht in de vorm van het geliefde knuffelen. Morgen ontmoeten we de rest van de vrouwen, en uiteraard volgt ook over hen een kort verslag, maar geniet eerst maar van Erika, Matilde, Dina, Lola, de kinderen van Lidia, Elizabeth, Estela, en een spontaan bij het project aangesloten oma met haar kleinzoon.
Ennuh, we zijn vandaag ook begonnen met het LIBROS ROCK! project bij de kindmoeders. Het zijn er vooralsnog vier, maar binnenkort wordt deze groep uitgebreid met een aantal vrouwen die geslagen werden en op de vlucht zijn gegaan voor hun brute mannen, en nog een handvol kindmoeders uit een ander gedeelte van de stad. Zij wonen samen om te leren hoe ze als 13/14 jarige voor een kind moeten zorgen, en krijgen ook les in bijvoorbeeld breien of broodbakken. Ik stel hierbij dus ook aan je voor: Mallela, Miriam, Edith en Aeda.
