Plannen

Dinsdag 10 Augustus 2010 at 10:42 pm


Deze prachtige spaarschapen deden we kado aan de vrouwen die deelnamen aan de charla met de advocate. Wat mij vooral opviel is dat er bijzonder weinig geregeld is voor kinderen die voortgekomen zijn uit de talrijke verkrachtingen hier. Ze zijn zo goed als onzichtbaar voor de staat als ze niet door beide ouders erkend zijn, en zo houdt de staat ze, hopelijk ongewild, dom. Zonder registratie kun je namelijk niet studeren. De directeuren van basisscholen zien een hoop door de vingers, maar feit blijft dat ze geen cijfers of rapport krijgen, en dus niet verder kunnen naar de middelbare school of Universiteit. We proberen hier nu met vrouw en macht verandering in te brengen.
Verder staat er een dietiste op het programma, en we gaan ook weer met de kinderen op stap. De tweede week van oktober is het tijd voor de CAMPAGNE PAPANICOLAU. Ruim 100 vrouwen uit de buurt komen langs voor een uitstrijkje, en we gaan ze leren hun eigen borsten te onderzoeken op merkwaardige knobbeltjes. Dit alles doen we samen met de Medische Post verderop in de straat. Er staat een ander spiksplinternieuw project op het programma, en zo gaan we dus gestaag en vol enthousiasme verder met wat we begonnen zijn.

NANCY en EDITH en hun huis

Dinsdag 10 Augustus 2010 at 10:34 pm We zijn aan de slag gegaan in het huis van Nancy. Dit een vrouw die we vrij recentelijk hebben toegevoegd aan het buurvrouwen project, nadat Consuelo ons wees op haar situatie. Ze is een paar maanden geleden haar been verloren door diabetes, en kan niet werken. Zij en haar zus wonen samen in een kamertje van drie bij vier, en ze hebben geen geld voor medicijnen, een bril, een rolstoel, laat staan een prothese. Ook Muchas Manos heeft hier vooralsnog geen geld voor, dus bij deze een oproep namens deze jonge vrouw. Insuline kost maandelijks 60 soles, in euros is dat 17. Een rolstoel kost 80 euro, een bril 40, een nieuw been slechts 100. Stort wat geld op de Muchas Manos rekening onder vermelding van Nancy, en wij zorgen dat het bij haar terecht komt. Wij zijn intussen voorzichtig begonnen met het verlichten van haar depressie door een laag perzikkleurige verf aan te brengen op de muren van het kamertje. Dit was niet gemakkelijk aangezien er allerlei verdwaalde electriciteitsdraden over de muren lagen, en er grote gaten verschenen onder het stof. Maar inmiddels zijn we tevreden, en kun je het resultaat bekijken. Een bevriende student electriciteit heeft de draden vervangen en op een veilige manier opnieuw aangelegd.

MUST HAVE

Maandag 17 Mei 2010 at 04:26 am

Onze vrouwen hebben iets bedacht waarmee we wat geld in het laatje kunnen brengen, maar via deze weg wil ik graag een marktonderzoek-ita doen. Ze willen allemaal een typisch Huancaina gerecht koken, en mij oproepen om een foto te maken en een hapje te nemen. Ze willen van het gerecht het recept opschrijven en er zo gezamelijk een (verjaardags)kalender van maken. Ik vind het natuurlijk een stoer idee, maar wat vind jij?? Wil jij een kalender met foto`s van onze stoere vrouwen aan de kook? En wil jij daar grof geld voor neerleggen? Het is natuurlijk een pracht van een MUST HAVE Kerst kado (of pakket...)Om je een idee te geven licht ik een tipje van de sluier: Hier zie je Adela met haar mazamora de calabasa, en Erika met otongo....

Stuur een mail naar stichtingmuchasmanos@yahoo.com, of reageer op de site... Alvast bedankt!

Vriendinnendag

Maandag 17 Mei 2010 at 04:14 am

Op moederdag hadden de meeste vrouwen andere verplichtingen, en dus hadden we de datum een week verschoven, en het Vriendinnendag genoemd. De meeste vrouwen van ons project waren vroeg aanwezig om zich uit te sloven met volleybal, touwtje springen en voetbal. We aten causa rellena, aardappel met vulling van kip of tonijn, en dankzij de presidente, een enorme lading aan sperziebonen, wortel en bleekselderij. Het voelt nu echt alsof we familie zijn, ze vertrouwen ons dingen toe, en knuffelen ons regelmatig. Het was een feest, en nu kunnen we volgende week serieus luisteren naar de advocate die ons gaat informeren over het een en ander. Er bestaan wat zorgen over de afwezigheid van de presidente, die een bezoek gaat brengen aan haar moederland, maar op de digitale snelweg is een hoop mogelijk...

De lust van het lezen

Maandag 03 Mei 2010 at 10:54 pm Na onze wekelijkse bezoekjes aan de tienermoeders hebben we nu ook de vrouwen van de medische post betrokken bij ons LIBROS ROCK! project. De uitvoering is wat anders gelopen dan oorspronkelijk de bedoeling was, maar je moet nu eenmaal flexible zijn in Peru. De vrouwen komen hun boek ruilen als het uit is, en dan wordt er een gesprek gevoerd over wat ze gelezen hebben. Sommigen zijn dolenthousiast en houden je op straat aan om te vertellen wat er zoal gebeurt in het leven van een hoofdpersoon. Het blijft echter moeilijk om een cultuuromslag te maken. Lezen is eigenlijk afgeschaft in Peru nadat de terroristen van het Lichtende Pad hier volgens de regering haar tegendraadse en agressieve ideeen uit haalden. Kritisch denken is luxe, en gevaarlijk bovendien. Maar wij, en de vrouwen uit de buurt, doen ons best om hier verandering in te brengen.

Een dagje zonder kinders

Zondag 02 Mei 2010 at 06:12 am Eindelijk een klus-vrije zaterdag, en dus leek het ons een goed plan de kinders van onze vrouwen een dagje mee te nemen, zodat de vrouwen van een middagje rust konden genieten. Dus met ballen, snoep en ladingen fruit aan de arm, gingen Heidi en ik, vergezeld door Jhosimar, de deuren langs op zoek naar kroost dat met ons mee wilde. Met 11 kinderen eindigden we op een veld naast de rivier, en al snel werd er volop en uitgelaten geschreeuwd, gegooid met stenen, gevoetbald en gegeten. Ik persoonlijk kon het niet laten om ze af en toe toe te schreeuwen hoe waanzinnig lief en cute ze zijn, en deed uitgelaten mee. Jammergenoeg is dit voor mij een week van vallen en opstaan, want ik ben nog altijd herstellende van een flinke val op een berg op zoek naar een meer. Vandaag deed ik er nog een schepje bovenop door in een vriendschappelijke stoeipartij een elleboog tegen mijn oog in ontvangst te nemen, en een rondvliegende steen met mijn slaap op te vangen. Ik stortte als een zandzak ter aarde, en de 26 handen omhelsden me en kwamen aangesneld vol zorgen en kruiden om op mijn wonden te leggen. Beter de president dan de kinderen, zullen we maar zeggen, en bovendien was het geen probleem dat we de EHBO doos vergeten waren. Het was kortom wederom een groot succes, en de zichtbaar uitgerustte vrouwen namen hun kinderen vol dank weer in ontvangst.

workshop tandenpoetsen

Zondag 25 April 2010 at 03:51 am De tandarts die mij van hevige pijn bevrijd heeft wilde graag een soort van presentatie geven voor onze vrouwen. Ze kwam aan met een hoop spullen onder haar arm, en maakte bijzonder veel indruk met haar krachtige stem en duidelijke uitleg. De 14 aanwezige vrouwen waren verrast, en op hun gemak, dus ze vroegen haar de oren van het hoofd. Ruim twee uur heeft ze het over preventie gehad, over hoe je je tanden moet poetsen, en wat je daar voor ziektes mee kunt voorkomen. Heidi en ik konden het nauwelijks laten te glunderen, want het was een groot succes. De vrouwen bleven nog even napraten, en gaven aan dat ze ook graag met een advocaat en een psycholoog willen praten, dus daar gaan we nu mee aan de slag!

een gemiddelde werkdag in beeld

Zaterdag 24 April 2010 at 08:02 am































Later weer een werkdag in beeld, houd de site in de gaten!

Lola in de douche

Zaterdag 24 April 2010 at 07:29 am Onze allerliefste Lola stal weer eens op gepaste wijze ons hart. De eerder ontplofte douche had ik dus getest, en die had tot volle tevredenheid water geleverd, dus we haalden Lola thuis op. We deden een poging haar een tasje te laten pakken met schone onderbroek en dergelijke, maar dat viel nog niet mee. Ze had helemaal geen zin om te douchen, en hoestte om haar argument kracht bij te zetten. Douchen in Peru doe je namelijk niet als je hoest, of grieperig bent. We dachten haar wel om te kunnen praten, dus thuis gaven we haar thee om haar warm te maken. Aangezien ze geen tanden heeft, zocht ik naar iets zachts om haar thee wat interessanter te maken, en toevallig had ik `s morgens op de markt otongo gekocht. Hier ben ik op het moment aan verslingerd, en het valt niet mee om deze gestoomde broodjes met gebrande suiker op de kop te tikken, want een winkel met otongos bestaat niet. Vrouwen verkopen ze in bewegende karren in pannen met maisbladeren. Ik had er dus direct vier gekocht, en het bleek voor de hoofdprijs te zorgen. Voorzichtig voelde Lola aan het aangeboden voedsel, en haar gezicht brak open in een stralende maar tandeloze glimlach. Ze was zo blij! Ze bartte los in een verhaal over haar jeugd, want haar moeder kwam uit Jaujau en zij maakte voor het ontbijt regelmatig otongo, dus een reis door memory lane was niet te vermijden en wij mochten mee. En vervolgens was ze als was in onze handen. Ik was al een paar dagen vrij zenuwachtig, en mijn hart bonstte in mijn keel toen we haar de kleren van het lijf stroopten. Haar opgezwollen buik, haar kleine borsten die leken uitgeknepen, haar rug in de vorm van een perfecte boog, haar huid die schilferde, haar voeten met ver uitstekende gele bulten waar normaal gesproken nagels zitten…. Van alles kwam er tevoorschijn onder de door poep besmeurde lagen kleding. Heidi was godzijdank heel nuchter en stelde ons beiden op ons gemak. Lola vertelde dat ze een maand geleden voor het laatst onder de douche was geweest, en net toen we haar op de bank onder de straal wilden plaatsen, gaf de electriciteit het weer op. Ik wil uiteraard geen kwaad woord horen over mijn pata electricien, maar het was wel vreselijk slechte timing. Ik begon dus maar water te koken op het fornuis, en uiteindelijk hebben we Lola`s lijf verborgen onder massa`s schuim en bubbels. Ze pruttelde en zuchtte en kreunde van genot, en liet ons rustig onze gang gaan. Om haar onderbroek aan te raken haaden we eigenlijk witte afstotingspakken en bacteriewerende handschoenen aan moeten doen, en Lola wilde die gewoon weer aandoen, maar ik voelde me zeer daadkrachtig, en wierp het bruin besmeurde vodje met een boogje in de bak waar ook het toiletpapier in verdwijnt. Ik zocht een mooi exemplaar uit uit mijn eigen verzameling, en Lola was zeer in haar nopjes.  
Heidi ging aan de slag met haar voeten, terwijl ik haar rug en borst insmeerde met hete crème. Ik vlocht haar lange haren en gaf haar strikjes waar ze me wederom een stralende glimlach voor gaf. We waren al het ongemak en de schaamte voorbij, al vond ik haar tenen met gele stompen en vastgekoekte modder en zweet klompen echt te smerig om aan te pakken. Gek hè, hoe je heel verschillende grenzen hebt, want de onderbroek met stukken stront kon ik goed hebben, terwijl Heidi zich zonder probleem over de tenen boog. Weer helemaal aangekleed stortte Lola zich met enige regelmatig in een warme knuffel, en weerhield ons zo van het schoonmaken en opruimen van de ontplofte badkamer. Ik beval Heidi om wat van haar chocolade te delen, en zo Lola af te leiden, maar terwijl wij druk in de weer waren met de plassen en losgelaten haren en stapels handdoekken, schreeuwde Lola om meer chocolade. Wij kwamen niet meer bij, deze zo stille vrouw, in zichzelf gekeerd, die gelaten alles over zich heen laat komen, begon plots eisen te stellen. Ze keek Heidi met een ondeugende blik aan, en griste de reep zoetigheid met kracht uit Heidi`s verwonderde hand. Heidi was zo beteuterd! Zo hilarisch. Een slappe lach was er niets bij, en ook Lola gniffelde met ons mee....

DIY voor MM (deel2), enzo...

Zondag 11 April 2010 at 06:57 am

Na Lola`s huis, hebben we intussen ook Carmen en Estella`s huis aangepakt. Het dak was een gatenkaas, en de dakpannen verbrokkelden onder je vingers, dus golfplaten lijken een goed alternatief. Het was uiteraard een heel avontuur om de dag op het dak door te brengen. We hadden een sliert gevormd voor het verwijderen van de broze dakpannen en aanreiken van platen en gereedschap en voedsel. Het was een stralende dag, en we hebben hard gewerkt, maar het enorme dak eist onze aandacht nog zeker twee zaterdagen op. Maar het begin is gemaakt! Dus tromgeroffel.....











Daarnaast hebben contact gelegd met de medische post van El Tambo. Met hen gaan we samenwerken om meer vrouwen te bereiken. We gaan ze bijvoorbeeld helpen met het uitdelen van staatsvoeding voor ondervoede families en een sporttoernooi voor moederdag organiseren. Met onze vrouwen gaat het allemaal goed. Een greep uit de dagelijkse beslommeringen: de presidente heeft gaten geboord in de oren van de dochter van Yesica, Elizabeth moet op zoek naar een nieuwe lokatie voor haar restaurant, we zijn op de school van Nico (zie DIY voor MM) geweest om zijn brute pestkoppen de les te lezen, Ruth bevalt as we speak van een hopelijk kerngezonde zoon, tante Benedicta zit onder de krassen van haar levendige kat, en Lola heeft een koud en krijgt een deken. 

Volgende week gaan we na het klussen bij Carmen en Estella luisteren naar, en vragen stellen aan Carolina, een advocate die gratis en vrijblijvend haar hulp heeft aangeboden. De week erop komt Lina de tandarts iets vertellen over een gezond gebit en ons leren een tandenborstel te gebruiken. Het blijft dus waanzinnig en geweldig druk!